Reklama

    Najbliższe wydarzenia

    Brak wydarzeń

    Szczawiany a autyzm

    SZCZAWIANY

     

    Szczawiany i kwas szczawiowy są kwasami organicznymi, które pochodzą z trzech źródeł: diety, grzybów, tj. Aspergillus, Penicillium i prawdopodobnie Candida oraz z ludzkiego metabolizmu.

    Kwas szczawiowy jest kwasem organicznym o największej kwasowości w ludzkim ciele a komercyjnie jest używany jako środek odrdzewiający samochodowe chłodnice. Środek antyzamarzający jest również toksyczny, gdyż przekształca się w szczawiany.

    Znane są dwie choroby o podłożu genetycznym, w których poziom szczawianów w moczu jest bardzo wysoki. Jest to hyperoxaluria typu I i II.

    Pożywienie szczególnie bogate w szcawiany to: szpinak, buraki, czekolada, orzeszki ziemne, pszenica, herbata, orzechy nerkowca, orzechy laskowe, migdały, jagody i wiele innych. Szczawianów nie znaleziono w mięsie i rybach. Dzienne spożycie szczwianów wynosi zwykle 80-120 mg/dziennie, ale może wynosić 44-1000 mg/dziennie u osoby stosującej typowy zachodni sposób żywienia.

    Dieta niskoszczawianowa jest wykorzystywana do leczenia dzieci ze spektrum autystycznym i innymi zaburzeniami. Susan Owens odkryła, że zastosowanie takiej diety znacznie zmniejsza objawy u dzieci autystycznych i z całościowym zaburzeniem rozwoju. Przykładowo, jedna z matek autystycznego chłopca relacjonuje, że po rozpoczęciu tej diety stał się on bardziej skoncentrowany i spokojny, lepiej się bawi, lepiej chodzi, i nie odczuwa bólu nóg i stóp w czasie chodzenia. Wcześniej chłopiec ten nie mógł wchodzić po schodach. Po przejściu na dietę niskoszczawianową wchodzenie po schodach nie stanowiło już dla niego problemu. Setki dzieci autystycznych na świecie przechodzą na dietę niskoszczawianową i osiągają poprawę stanu zdrowia.

    Szczawiany w moczu wykazują wyższe wartości u dzieci autystycznych niż u ich zdrowych rówieśników. 36% dzieci ze spektrum autyzm ma więcej niż 90 mmol/mol kreatyniny, co jest jednoznaczne z rozpoznaniem genetycznej hyperoxalurii, natomiast u zdrowych dzieci wartości te nigdy nie są tak wysokie. 84% dzieci autystycznych ma wartość szczawianów powyżej dopuszczalnego zakresu.

    Korzyści zgłaszane przez rodziców wynikające z wprowadzenia diety niskoszczawianowej wg Susan Owens:

    • poprawa w małej i dużej motoryce

    • poprawa mowy czynnej

    • budowanie dłuższych zdań w trakcie wypowiedzi

    • lepsza umiejętność liczenia

    • poprawa mowy biernej

    • lepsze rozumienie i kojarzenie

    • poprawa umiejętności naśladowczych

    • większa towarzyskość

    • zmniejszenie nieustępliwości, niezmienności nawyków

    • lepszy sen

    • zmniejszenie zachowań autoagresywnych

    • lepsza zabawa z wykorzystaniem wyobraźni

    • brak moczenia nocnego

    • brak częstego oddawania moczu

    • poprawa charakteru pisma

    • i wiele innych.

    Wysoką zawartość szczawianów w moczu i krwi określano pierwotnie u ludzi z kamicą nerkową. Wiel kamieni nerkowych skłąda się ze szczawianu wapnia. Kamienie mogą mieć wielkość od ziarnka ryżu po piłkę golfową. Ocenia się, że 10% mężczyzn może mieć kamienie nerkowe. Z uwagi na zawartość wapnia w kamieniach, ludzie z kamicą uważają, że powinni unikać suplementów zawierających wapń.

    Jednak, prawda jest inna. Gdy wraz z pożywieniem wysokoszczawianowym przyjmie się wapno, kwas szczawiowy w jelitach połączy się z nim tworząc nierozpuszczaly kryształ szczawianu wapnia, który zostanie wydalony z kałem. Taka forma szczawianu nie zostanie zaabsorbowana przez organizm.

    Gdy poziom wapnia w diecie jest niski, kwas szczawiowy rozpuści się całkowicie w płynach jelitowych i zaostanie zaabsorbowany do układu krwionośnego. Jeśli poziom kwasu szczawiowego jest bardzo wysoki w trakcie filtrowania krwi przez nerki, może połączyć się z wapniem i uformować kryształy, które mogą zablokować odpływ moczu i być przyczyną poważnego bólu.

    Jednakże takie kryształy mogą uformować się również w kościach, stawach, naczyniach krwionośnych, płucach a nawet w mózgu. Ponadto kryształy szczawianów mogą wyprzeć komórki szpiku kostnego prowadząc do anemii i immunosupresji.

    Kryształy szczawianów mogą powodować uszkodzenia różnych tkanek. Ich ostre brzegi mogą przyczyniać się do zwiększenia stanu zapalnego. Kryształy szczawianu żelaza mogą również powodować znaczne uszkodzenia oksydacyjne i prowadzić do zmniejszenia zapasów żelaza w czerwonych krwinkach.

    Szczawiany mają również funkcję chelatora o mogą chelatować metale ciężkie, takie jak rtęć i ołów. Jednak odwrotnie do innych chelatorów, szczawiany zamykają metale w tkankach.

    Przerost grzybów, często związany ze stosowaniem antybiotyków, może prowadzić również do zwiększenia produkcji szczawianów i łączenia ich z rtęcią, powodując jej wolniejsze wydalanie. Po zastosowaniu leczenia przeciwgrzybowego i diety niskoszczawianowej może się okazać, że organizm będzie mieć zwiększone możliwości detoksyfikacyjne tych metali.

    Ponadto szczawiany pochodzące z diety lub pochodzenia odgrzybowego w przewodzie pokarmowym mogą łączyć się z wapniem, magnezem i cynkiem prowadząc do niedoborów tych minerałów przy ich prawidłowej podazy w diecie.

     

     

    Bibliografia:

    1. Tsao, g. Appl Microbiol., 1963 May; 11 (3): 249-254. Production of Oxalic Acid by a Wood-Rotting Fungus.

    2. Takeuchi h. Konishi T., omoyoshi T. Observation on fungi whithin urinary stones. Hinyokika Kiyo. 1987 may; 33(5): 658-61

    3. lee SH, Barnes WG, Schaetze WP. Pulmonary apergillosis and the importance of axalate crystal recongnition in cytology specimens. Arch pathol lab Med. 1986 Dec; 110 (12): 1176-9

    4. Muntz FH. Oxalate-producing pulmonary aspergillosis in an alpaca. Vet Pathol. 1999 Nov; 36(6): 631-2

    5. Loewus FA, Saito K, Suto Rk, Maring E. Conversion of D-arabinose to D-erythroascorbic acid in Sclerotinia Sclerotorium. Biochem Biophys Res Commum, 1995 Jul 6; 212(1): 196-203