Reklama

    Najbliższe wydarzenia

    Brak wydarzeń

    Rozpuszczalność szczawianów

     

    Rozpuszczalność szczawianów w temperaturze ciała wynosi ok. 5 mg/l w pH 7,0. W przeciwieństwie, rozpuszczalność kwasu szczawiowego w wodzie wynosi ok. 106.000 mg/l. Zatem forma szczawianów jest bardzo słabo rozpuszczalna. W większości fizjologicznych wartości pH dominują sole szczawianów. Szczawiany mają zdolność do tworzenia soli z wieloma metalami, ale każdy z tych związków ma inną rozpuszczalność. Kryterium do mierzenia rozpuszczalności nazywane jest współczynnikiem rozpuszczalności (KSP). Im mniejsza wartość KSP, tym większa rozpuszczalność soli. Innymi słowy im niższe KSP, tym większa jest tendencja soli do tworzenia nierozpuszczalnych kryształów, które mogą osiadać w tkankach. Poniższa tabela pokazuje KSP soli kwasu szczawiowego wg ich rozpuszczalności, najbardziej nierozpuszczalne sole zamieszczono na górze listy.

     

     

     

    Sól

    Współczynnik rozpuszczalności

    Rtęć I

    1,75 x 10 -13

    Ołów

    8,6 x 10 -10

    Miedź II

    4,4 x 10 -10

    Cynk

    1,4 x 10 -9

    Kadm

    1,42 x 10 -8

    Wapń

    1,5 x 10 -8

    Magnez

    8,5 x 10 -5

     

    Współczynnik rozpuszczalności dla szczawianów wapnia pokazuje, że gdy koncentracja wapnia i szczawianów przewyższa KSP, mogą tworzyć się szczawiany wapnia i odkładać w tkankach. Koncentracja wapnia we krwi jest prawie niezmienna z uwagi na mechanizmy homeostazy, to od koncentracji szczawianów we krwi, która jest bardzo różna, zależy, czy tworzą się i odkładają szczawiany wapnia. Szczawiany cynku mają również bardzo niski współczynnik rozpuszczalności, więc jeśli szczawiany będą obecne w dużych ilościach w pasażu jelitowym, większość szczawianów cynku nie zostanie przyswojonych z uwagi na dużą nierozpuszczalność.

    Szczawiany rtęci mają najniższy współczynnik rozpuszczalności. Jeśli organizm jest eksponowany na nieorganiczną rtęć i ma wysoką zawartość szczawianów we krwi lub tkankach, mogą utworzyć się nierozpuszczalne szczawiany rtęci w krwi i tkankach, których nie można usunąć. Rtęć stosowana w szczepionkach jako konserwant ma formę organiczną, która jest przekształcana przez organizm w formę nieorganiczną. Jeśli zaszczepiona osoba jest lub była poddana antybiotykoterapii, może mieć przerost grzybów w jelitach. Organizmy te produkują znaczne ilości szczawianów, które zatrzymują rtęć w tkankach i przeszkadzają w jej usuwaniu.

    Szczawiany magnezu są bardziej rozpuszczalne niż szczawiany wapnia. Jeśli suplementuje się magnez, szczawiany pochodzące z pożywienia lub odgrzybowe łączą się z magnezem i prawdopodobnie zostaną lepiej zabsorbowane niż szczawiany wapnia. Magnez podawany przezskórnie lub w postaci soli do kąpieli Epsom może pomóc rozpuścić kryształy szczawianu wapnia lub rtęci, które już się utworzyły w tkankach lub we krwi.