Reklama

    Najbliższe wydarzenia

    Brak wydarzeń

    Diagnoza autyzm: co robić?

    Diagnoza Autyzm: co teraz?

    Uproszczony opis leczenia biomedycznego autorstwa Dana Rossignol, MD, FAAFP

     

    Dan Rossignol, MD, FAAFP otrzymał stopień doktora medycyny na Uniwersytecie Medycznym w Virginii i kontynuował pracę w zakresie medycyny rodzinnej na tymże uniwersytecie. Jest byłym profesorem medycyny rodzinnej na Uniwersytecie Medycznym w Virginii, obecnie lekarzem International Child Development Resource Center. Jest ojcem dwóch synów autystycznych. Jest autorem kilku publikacji łącznie z dwiema na temat wykorzystania HBOT w leczeniu autyzmu, jednej dot. porfiryn w autyzmie, i jednej dot. mitochondrialnych zaburzeń w autyzmie. Jest doradcą medycznym

    International Hyperbarics Association i USAAA oraz jest obecnie zaangażowany w badania nt znalezienia leczenia stanów zapalnych, stresu oksydacyjnego, problemów żołądkowo-jelitowych i zatrucia metalami ciężkimi w autyzmie.

     

    W 2002 u mojego starszego syna, Isaiah, zdiagnozowano autyzm. W tym czasie praktykowałem jako lekarz rodzinny już od pięciu lat. Isaiah uwielbiał leżeć na podłodze i kręcić przedmiotami, uważałem, że to fajna zabawa i pomagałem mu w tym. Mój syn również zwykł godzinami machać rękami. Gdy sam próbowałem tak robić, czułem się zmęczony już po kilku chwilach, nie rozumiałem, jak on mógł to robić całymi godzinami. Był opóźniony w rozwoju mowy, chodzić też zaczął bardzo późno. Pomimo tych wszystkich problemów, nie podejrzewałem, że to autyzm.

    Pamiętam naszą pierwszą wizytę w poradni psychologicznej. Syn był badany przez neurologa dziecięcego oraz kilku psychologów, cały dzień spędziliśmy na badaniach. W czasie gdy zespół opracowywał diagnozę, poszliśmy na obiad. Pamiętam, jak siedzieliśmy w McDonaldzie zajadając frytki z cheeseburgerem i rozmawialiśmy z żoną, że może zespół specjalistów orzeknie, że Isaiah ma pewne cechy autystyczne. Byliśmy zszokowani słysząc diagnozę: autyzm.

    Przez pierwsze lata po otrzymaniu diagnozy, moja żona szukała pomocy w leczeniu biomedycznym, które ja uważałem za oszustwo. Pamiętam, że pytając neurologa dziecięcego o dietę bezglutenową i bezmleczną usłyszałem w odpowiedzi, że nie ma ŻADNYCH naukowych przesłanek odnośnie skuteczności takiej diety. Gdy po jakimś czasie uświadomiłem sobie, że sam muszę zająć się studiowaniem tego zaburzenia, odkryłem w literaturze medycznej kilka raportów opisujących korzystne efekty stosowanie diety GF/CF u dzieci autystycznych.

    Wkrótce potem, mój drugi syn, Joshua, został również zdiagnozowany jako autystyczny. Zdałem sobie sprawę, że Bóg dał mi dwoje dzieci z taką chorobę, bym zajął się tematem pomagając swoim dzieciom i innym rodzicom i ich dzieciom.

    Patrząc z perspektywy czasu, uświadamiam sobie, że my (bardziej ja, niż moja żona) straciliśmy cenny czas, gdyż nie wiedzieliśmy, jak pomagać naszemu dziecku. Jestem lekarzem, a moja żona pielęgniarką! Na szczęście, obecnie jest wiele źródeł dostępnych rodzicom dzieci autystycznych, jakich jak strony internetowe i konferencje. Jednak szukanie wśród tych wszystkich materiałów może być zniechęcające. Dlatego celem niniejszego artykułu jest zachęcenie rodziców dzieci autystycznych do leczenie dziecka przedstawiając kilka podstawowych elementów leczenia biomedycznego.

    Początkowo, diagnoza autyzmu lub zaburzeń pokrewnych, jak całościowe zaburzenie rozwoju, zostanie postawiona przez pediatrę lub neurologa. Większość neurologów zleci badania genetyczne (analizę chromosomalną, sprawdzenie zespołu kruchego chromosomu X), rezonans mózgu (by wykluczyć problemy strukturalne w mózgu) i EEG (wykluczenie epilepsji). EEG jest bardzo ważne, gdyż najnowsze badania pokazują, że ok. 60% dzieci autystycznych na podkliniczne napady padaczkowe (podkliniczne, czyli nie jesteś świadomy o ich istnieniu). Rozpoczęcie leczenia farmaceutycznego takich napadów przynosi znaczną poprawę, zwłaszcza mowy, u niektórych autystycznych dzieci.

    Po wstępnej diagnozie, należy wykonać testy laboratoryjne, które mogą być bardzo pomocne w określeniu innych problemów zdrowotnych (które mogą objawiać się zachowaniami autystycznymi) lub zdefiniować problemy biomedyczne. Autyzm jest diagnozowany na podstawie zachowania dziecka i nie określa przyczyny lub przyczyn powstania zaburzeń. Uważamy, że niektóre główne przyczyny powstawania autyzmu to zatrucia (podniesione poziomy metali ciężkich, pestycydów, i innych chemikaliów, stany zapalne (prawdopodobnie w układzie pokarmowym i w mózgu), stres oksydacyjny (uszkodzenia tkanek przez wolne rodniki, które mogą być zneutralizowane przez antyoksydanty jak witamina C i E), zaburzona produkcja glutationu (główny antyoksydant i detoksykator w ludzkim organizmie) oraz zaburzone funkcje mitochondrialne. Dogłębna analiza tych czynników nie jest celem niniejszego artykułu, ale przedstawię proste badania laboratoryjne i suplementy diety, które każdy rodzic może wprowadzić u swojego dziecka i które prawdopodobnie złagodzą ww. problemy i poprawią zachowanie dziecka.

     

    Pierwsze kroki w leczeniu:

    Istnieje kilka sposobów leczenia, które rodzice mogą wdrożyć, by poprawić pewne zachowania u dzieci ze spektrum autystycznym. Idealne leczenie to takie, które jest dobrze przebadane, ma udowodnione działanie w porównaniu do próby z placebo, nie jest zbyt drogie, jest bezpieczne, dobrze tolerowane i może być prowadzone w domu.

    Niewiele suplementów pasuje do tego schematu, ale kilka owszem. Wiele suplementów jest antyoksydantami, pomagającymi zmniejszyć stres oksydacyjny, który jest częsty u osób z ADHD i autyzmem. Wykorzystując leczenie przyczynowo-skutkowym rodzice mogą rozpocząć od prostej procedury biomedycznej opartej na testach laboratoryjnych i/lub zachowaniu dziecka. Przykładowo, jeśli jest podniesiony poziom stresu oksydacyjnego, należy zastosować antyoksydanty. Jeśli dziecko ma problem z koncentracją, należy zmienić odpowiednio dietę lub podawać odpowiednie suplementy, które pomogą poprawić tę koncentrację.

     

    Testy laboratoryjne, które należy wykonać jako pierwsze:

    W wielu przypadkach badania muszą być zlecone przez lekarza.

    1. Całkowity profil krwi i panel metaboliczny – sprawdzenie anemii, liczby płytek krwi (ich podniesiony poziom oznacza stan zapalny), funkcje wątroby i nerek;

    2. Tarczyca. Wiele dzieci autystycznych ma niedoczynność tarczycy, która może dawać objawy autyzmu i zaburzonego rozwoju. Badanie TSH sprawdzi ten problem;

    3. Niedobór żelaza może powodować zaburzenia uwagi i koncentracji. Niski poziom żelaza jest również powiązany z niskim IQ. Suplementacja żelazem u dzieci z zaburzeniami uwagi i hiperaktywnością (ADHD), u których wykryto niski poziom tego pierwiastka, wykazała znaczną poprawę w stosunku do grupy placebo. Suplementacja żelazem u dzieci autystycznych przyczyniła się ponadto do poprawy snu.

    4. Amoniak i kwas mlekowy są podstawowymi testami pozwalającymi wykryć dysfunkcje mitochondrialne, które prowadzą do niskiej produkcji energii i hipotonii (obniżone napięcie mięśniowe) i które może być leczone suplementami jak koenzym Q10 i l-karnityna.

    5. Cholesterol. Poziom cholesterolu niższy niż 145 mg/dl u typowego dziecka objawia się nieposłusznym zachowaniem i rozdrażnieniem. U niektórych dzieci autystycznych suplementacja cholesterolem jest bardzo korzystna.

    6. Cysteina jest prekursorem glutationu. Niski poziom cysteiny odbija się na zaburzonej produkcji glutationu lub na wzmożonym wykorzystaniu glutationu wskutek stresu oksydacyjnego.

    7. Ołów – w niektórych badaniach wykazano, że ołów może przyczyniać się do zachowań autystycznych. Podniesiony poziom ołowiu w krwi odzwierciedla stałą ekspozycję i należy szybko znaleźć prawdopodobne źródło zatrucia ołowiem w otoczeniu.

    8. Magnez ma działanie uspokajające. Jego niski poziom wykrywany jest u dzieci z ADHD i autyzmem. Suplementacja magnezem zmniejsza hiperaktywność i poprawia niektóre zachowania autystyczne.

    9. Testosteron. Mały odsetek dzieci autystycznych ma podniesiony poziom testosteronu, który prowadzi do zachowań agresywnych.

    10. Panel kwasów organicznych (OAT) jest specjalistycznym badaniem pokazującym markery grzybów, Clostridii i innych, tj. poziom witamin i funkcje mitochondrialne.

    11. Stężenie uroporfiryn odzwierciedla podniesiony poziom metali ciężkich i pestycydów w nerkach i są one markerami obciążenia organizmu metalami.

    12. Neopteryna w moczu jest markerem stanu zapalnego i odzwierciedla zwykle odpowiedź autoimmunologiczną u dzieci autystycznych. Podwyższona neopteryna często zapowiada pozytywną reakcję na leczenie antyzapalne.

    13. Utlenione DNA i RNA w moczu są markerami stresu oksydacyjnego wewnątrz komórki. U dzieci z podwyższonym poziomem jest często poprawa przy leczeniu antyoksydantami.

    14. Izoprostany w moczu są markerem stresu oksydacyjnego na zewnątrz komórki. Pomaga leczenie antyoksydantami.

    15. Badanie kału pozwala sprawdzić obecność stanu zapalnego, dysbiozy (podwyższone poziomy grzybów i patogennych bakterii), trawienia i przyswajania.

     

    Dieta: niektóre badania wykazują poprawę pewnych zachowań autystycznych, tj. izolacja społeczna, komunikacja, ogólne zachowanie po wprowadzeniu diety bezkazeinowej i bezglutenowej. Dodatki żywnościowe, barwniki i konserwanty mogą wzmagać hiperaktywność u dzieci, zatem unikanie ich jest pomocne.

    U dzieci autystycznych poprawę zachowania zauważono również po wykluczeniu alergogennej żywności. Dieta organiczna może być pomocna w eliminowaniu ekspozycji na pestycydy. Zaś niektórym dzieciom autystycznym może pomóc dieta ketogenna. Należy zauważyć, że stosowanie specjalistycznych diet powinno być monitorowane przez lekarza lub dietetyka.

    Sen: jeśli problemem jest sen, zwykle należy od tego zacząć, gdyż zachowania autystyczne zaostrzają się przy niedostatecznej ilości snu. W jednym z ostatnich badań odkryto, że defekt genu ASMT przejawia się w niskiej produkcji melatoniny u niektórych dzieci autystycznych. Badania wykazały poprawę snu po zastosowaniu melatoniny. Melatonina w dawce 1-3 mg przed spaniem jest bezpieczna.

    Multiwitaminy: wykazano, że umiarkowane dawki multiwitaminy poprawiają sen i problemy żołądkowo-jelitowe u dzieci autystycznych w porównaniu do próby placebo.

    Witamina C: w podwójnie ślepej próbie z placebo, witamina C (ok. 100 mg/kg) okazała się redukować zachowania stereotypowe (stymulacje) u dzieci autystycznych w porównaniu z placebo.

    Metylokobalamina i kwas foliowy: dwa badania raportują poprawę zachowań autystycznych przy zastosowaniu zastrzyków MB12 (75 mcg/kg – niezbędna recepta) i doustne podawanie kwasu foliowego (400 mcg 2 razy dziennie). MB12 może być również podawana doustnie.

    Cynk: niedobór cynku może przejawiać się brakiem uwagi. W badaniu, w którym wzięło udział 400 dzieci, którym podawano 40 mg jonów cynku dziennie, wykazano poprawę symptomów ADHD w porównaniu do grupy placebo.

    Magnez i witamina B6: podawanie ich razem pokazuje poprawę zachowań autystycznych takich jak interakcje społeczne, komunikacja i zachowania stereotypowe oraz poprawę hiperaktywności. Typowe dawki to magnez: 6 mg/kg/dziennie i witamina B6: 0,6 mg/kg/dziennie. Wyższe dawki muszą być podawane pod nadzorem lekarskim.

    Pycnogenol: udowodniono, że podnosi glutation u dzieci z ADHD, obniża stres oksydacyjny, poprawia uwagę, koordynację, koncentrację i hiperaktywność w porównaniu do grupy placebo. Typowa dawka to 1-2 mg/kg/dziennie.

    Karnityna: niedobór opisano u dzieci autystycznych, może powodować zaburzenia funkcji mitochondrialnych. W badaniu dot. zespołu Retta, l-karnityna znacznie poprawiła jakość snu, poziom energii i komunikację. Karnityna również poprawia uwagę i obniża agresję i hiperaktywność u dzieci ADHD. Zwykle , zapisuje się 50-100 mg/kg/dziennie l-karnityny lub acetyl-l-karnityny (lepsza ta druga forma, gdyż lepiej penetruje do mózgu)

    Karnozyna: ten silny antyoksydant obniża aktywność padaczkową. W jednym z badań wykazano, że l-karnozyna (podawana 400 mg 2 razy dziennie) poprawia mowę i zachowania społeczne.

    Kwas omega 3: ich niedobór powoduje hiperaktywność, problemy z zachowaniem, niepokój i napady złości. Niemowlęta, które nie otrzymują kwasu omega 3 w mleku matki lub w mleku sztucznym są ok. 2-4 razy bardziej podatne na rozwinięcie tego zaburzenia. Niektóre badania wskazują na poprawę u dzieci z zaburzeniami koordynacji, ADHD i autyzmem po wdrożeniu suplementacji omega 3. Kwas omega 3 może również mieć działanie przeciwpadaczkowe. Zwykle zalecam ok. 800 mg EPA i 800 mg DHA (czasami więcej), co jest dawką zastosowaną w niedawnym badaniu z wykorzystaniem placebo, w którym wzięły udział dzieci autystyczne. W badaniu tym wykazano poprawę hiperaktywności i zachowaniu stereotypowych. Zwykle zalecam podawanie antyoksydantów przed wprowadzeniem suplementacji kwasem.

    Leczenie tymi suplementami jest dostępne przez recepty, najlepiej jednak być pod kontrolą lekarza. Lekarz może być też potrzebny, by wykonać niektóre badania laboratoryjne i zastrzyki MB12. Wymienione wyżej suplementy są zwykle dobrze tolerowane i mogą być bardzo pomocne w poprawie pewnych zachowań u dzieci autystycznych i z ADHD.

    Zachęcam do omówienia potencjalnych opcji leczenia pediatrą dziecka.

     

    Dawki antyoksydantów i innych suplementów na podstawie dostępnych badań

    1. witamina C: 100 mg/kh dziennie

    2. acetyl-l-karnityna: 50-100 mg/kg dziennie

    3. l-karnozyna: 200-400 mg 2 razy dziennie

    4. pycnogenol: 1-2 mg/kg dziennie

    5. zastrzyki MB12: 75 mcg/ kg 2-3 razy w tygodniu

    6. kwas foliowy: 400 mcg 2 razy dziennie

    7. kwas omega 3: EPA ok. 800 mg dziennie, DHA 800 mg dziennie

    8. cynk: 20-40 mg jonów cynku dziennie

    9. melatonina: 1-3 mg 30 minut przed spaniem

    10. witamina B6: 0,6 mg/kg dziennie

    11. magnez: 6 mg/kg dziennie

     

     

    odniesienia

    1. Whiteley, P., et al., A gluten-free diet as an intervention for autism and associated spectrum disorders: preliminary findings. Autism, 1999. 3(1): p. 45.

    2. Knivsberg, A.M., et al., A randomised, controlled study of dietary intervention in autistic syndromes. Nutr Neurosci, 2002. 5(4): p. 251-61.

    3. Lewine, J.D., et al., Magnetoencephalographic patterns of epileptiform activity in children with regressive autism spectrum disorders. Pediatrics, 1999. 104(3 Pt 1): p. 405-18.

    4. Chez, M.G., et al., Frequency of epileptiform EEG abnormalities in a sequential screening of autistic patients with no known clinical epilepsy from 1996 to 2005. Epilepsy Behav, 2006. 8(1): p. 267-71.

    5. Nataf, R., et al., Porphyrinuria in childhood autistic disorder: implications for environmental toxicity. Toxicol Appl Pharmacol, 2006. 214(2): p. 99-108.

    6. Geier, D.A., et al., Biomarkers of environmental toxicity and susceptibility in autism. J Neurol Sci, 2009. 280(1-2): p. 101-8.

    7. Vargas, D.L., et al., Neuroglial activation and neuroinflammation in the brain of patients with autism. Ann Neurol, 2005. 57(1): p. 67-81.

    8. Li, X., et al., Elevated immune response in the brain of autistic patients. J Neuroimmunol, 2009.

    9. Torrente, F., et al., Small intestinal enteropathy with epithelial IgG and complement deposition in children with regressive autism. Mol Psychiatry, 2002. 7(4): p. 375-82, 334.

    10. James, S.J., et al., Metabolic biomarkers of increased oxidative stress and impaired methylation capacity in children with autism. Am J Clin Nutr, 2004. 80(6): p. 1611-7.

    11. Rossignol, D.A. and J.J. Bradstreet, Evidence of mitochondrial dysfunction in autism and implications for treatment. American Journal of Biochemistry and Biotechnology, 2008. 4(2): p. 208-217.

    12. Konofal, E., et al., Iron deficiency in children with attention-deficit/hyperactivity disorder. Arch Pediatr Adolesc Med, 2004. 158(12): p. 1113-5.

    13. Lozoff, B., et al., Long-lasting neural and behavioral effects of iron deficiency in infancy. Nutr Rev, 2006. 64(5 Pt 2): p. S34-43; discussion S72-91.

    14. Konofal, E., et al., Effects of iron supplementation on attention deficit hyperactivity disorder in children. Pediatr Neurol, 2008. 38(1): p. 20-6.

    15. Dosman, C.F., et al., Children with autism: effect of iron supplementation on sleep and ferritin. Pediatr Neurol, 2007. 36(3): p. 152-8.

    16. Zhang, J., et al., Association of serum cholesterol and history of school suspension among school-age children and adolescents in the United States. Am J Epidemiol, 2005. 161(7): p. 691-9.

    17. Aneja, A. and E. Tierney, Autism: the role of cholesterol in treatment. Int Rev Psychiatry, 2008. 20(2): p. 165-70.

    18. James, S.J., et al., Metabolic endophenotype and related genotypes are associated with oxidative stress in children with autism. Am J Med Genet B Neuropsychiatr Genet, 2006. 141(8): p. 947-56.

    19. Lidsky, T.I. and J.S. Schneider, Autism and autistic symptoms associated with childhood lead poisoning. J Applied Research, 2005. 5(1): p. 80-87.

    20. Accardo, P., et al., Autism and plumbism. A possible association. Clin Pediatr (Phila), 1988. 27(1): p. 41-4. Kozielec, T. and B. Starobrat-Hermelin, Assessment of magnesium levels in children with attention deficit hyperactivity disorder (ADHD). Magnes Res, 1997. 10(2): p. 143-8.

    21. Mousain-Bosc, M., et al., Improvement of neurobehavioral disorders in children supplemented with magnesium-vitamin B6. II. Pervasive developmental disorder-autism. Magnes Res, 2006. 19(1): p. 53-62.

    22. Starobrat-Hermelin, B. and T. Kozielec, The effects of magnesium physiological supplementation on hyperactivity in children with attention deficit hyperactivity disorder (ADHD). Positive response to magnesium oral loading test. Magnes Res, 1997. 10(2): p. 149-56.

    23. Geier, D.A. and M.R. Geier, A clinical trial of combined anti-androgen and anti-heavy metal therapy in autistic disorders. Neuro Endocrinol Lett, 2006. 27(6): p. 833-8.

    24. Sweeten, T.L., D.J. Posey, and C.J. McDougle, High blood monocyte counts and neopterin levels in children with autistic disorder. Am J Psychiatry, 2003. 160(9): p. 1691-3.

    25. Ming, X., et al., Increased excretion of a lipid peroxidation biomarker in autism. Prostaglandins Leukot Essent Fatty Acids, 2005. 73(5): p. 379-84.

    26. Ross, B.M., et al., Increased levels of ethane, a noninvasive marker of n-3 fatty acid oxidation, in breath of children with attention deficit hyperactivity disorder. Nutr Neurosci, 2003. 6(5): p. 277-81.

    27. Millward, C., et al., Gluten- and casein-free diets for autistic spectrum disorder. Cochrane Database Syst Rev, 2008(2): p. CD003498.

    28. McCann, D., et al., Food additives and hyperactive behaviour in 3-year-old and 8/9-year-old children in the community: a randomised, double-blinded, placebocontrolled trial. The Lancet, 2007. 370(9598): p. 1560-7.

    29. Lucarelli, S., et al., Food allergy and infantile autism. Panminerva Med, 1995. 37(3): p. 137-41.

    30. Lu, C., et al., Organic diets significantly lower children’s dietary exposure to organophosphorus pesticides. Environ Health Perspect, 2006. 114(2): p. 260-3.

    31. Evangeliou, A., et al., Application of a ketogenic diet in children with autistic behavior: pilot study. J Child Neurol, 2003. 18(2): p. 113-8.

    32. Schreck, K.A., J.A. Mulick, and A.F. Smith, Sleep problems as possible predictors of intensified symptoms of autism. Res Dev Disabil, 2004. 25(1): p. 57-66.

    33. Melke, J., et al., Abnormal melatonin synthesis in autism spectrum disorders. Mol Psychiatry, 2008. 13(1): p. 90-8.

    34. Andersen, I.M., et al., Melatonin for insomnia in children with autism spectrum disorders. J Child Neurol, 2008. 23(5): p. 482-5.

    35. Garstang, J. and M. Wallis, Randomized controlled trial of melatonin for children with autistic spectrum disorders and sleep problems. Child Care Health Dev, 2006. 32(5): p. 585-9.

    36. Van der Heijden, K.B., et al., Effect of melatonin on sleep, behavior, and cognition in ADHD and chronic sleep-onset insomnia. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry, 2007. 46(2): p. 233-41.

    37. Adams, J.B. and C. Holloway, Pilot study of a moderate dose multivitamin/mineral supplement for children with autistic spectrum disorder. J Altern Complement Med, 2004. 10(6): p. 1033-9.

    38. Dolske, M.C., et al., A preliminary trial of ascorbic acid as supplemental therapy for autism. Prog Neuropsychopharmacol Biol Psychiatry, 1993. 17(5): p. 765-74.

    39. James, S.J., et al., Efficacy of methylcobalamin and folinic acid treatment on glutathione redox status in children with autism. Am J Clin Nutr, 2009. 89: p. 1-6.

    40. Arnold, L.E., et al., Serum zinc correlates with parent- and teacher- rated inattention in children with attention-deficit/hyperactivity disorder. J Child Adolesc Psychopharmacol, 2005. 15(4): p. 628-36.

    41. Yorbik, O., et al., Zinc status in autistic children. J Trace Elem Exp Med, 2004. 17(2): p. 101-107.

    42. Bilici, M., et al., Double-blind, placebo-controlled study of zinc sulfate in the treatment of attention deficit hyperactivity disorder. Prog Neuropsychopharmacol Biol Psychiatry, 2004. 28(1): p. 181-90.

    43. Mousain-Bosc, M., et al., Magnesium VitB6 intake reduces central nervous system hyperexcitability in children. J Am Coll Nutr, 2004. 23(5): p. 545S-548S.

    44. Dvorakova, M., et al., The effect of polyphenolic extract from pine bark, Pycnogenol on the level of glutathione in children suffering from attention deficit hyperactivity disorder (ADHD). Redox Rep, 2006. 11(4): p. 163-72.

    45. Chovanova, Z., et al., Effect of polyphenolic extract, Pycnogenol, on the level of 8-oxoguanine in children suffering from attention deficit/hyperactivity disorder. Free Radic Res, 2006. 40(9): p. 1003-10.

    46. Trebaticka, J., et al., Treatment of ADHD with French maritime pine bark extract, Pycnogenol. Eur Child Adolesc Psychiatry, 2006. 15(6): p. 329-35.

    47. Filipek, P.A., et al., Relative carnitine deficiency in autism. J Autism Dev Disord, 2004. 34(6): p. 615-23.

    48. Ellaway, C.J., et al., Medium-term open label trial of L-carnitine in Rett syndrome. Brain Dev, 2001. 23 Suppl 1: p. S85-9.

    49. Van Oudheusden, L.J. and H.R. Scholte, Efficacy of carnitine in the treatment of children with attentiondeficit hyperactivity disorder. Prostaglandins Leukot Essent Fatty Acids, 2002. 67(1): p. 33-8.

    50. Torrioli, M.G., et al., A double-blind, parallel, multicenter comparison of L-acetylcarnitine with placebo on the attention deficit hyperactivity disorder in fragile X syndrome boys. Am J Med Genet A, 2008. 146(7): p. 803-12.

    51. Chez, M.G., et al., Double-blind, placebo-controlled study of L-carnosine supplementation in children with autistic spectrum disorders. J Child Neurol, 2002. 17(11): p. 833-7.

    52. Stevens, L.J., et al., Omega-3 fatty acids in boys with behavior, learning, and health problems. Physiol Behav, 1996. 59(4-5): p. 915-20.

    53. Schultz, S.T., et al., Breastfeeding, infant formula supplementation, and Autistic Disorder: the results of a parent survey. Int Breastfeed J, 2006. 1: p. 16.

    54. Richardson, A.J. and P. Montgomery, The Oxford-Durham study: a randomized, controlled trial of dietary supplementation with fatty acids in children with developmental coordination disorder. Pediatrics, 2005. 115(5): p. 1360-6.

    55. Sinn, N., J. Bryan, and C. Wilson, Cognitive effects of polyunsaturated fatty acids in children with attention deficit hyperactivity disorder symptoms: a randomised controlled trial. Prostaglandins Leukot Essent Fatty Acids, 2008. 78(4-5): p. 311-26.

    56. Meguid, N.A., et al., Role of polyunsaturated fatty acids in the management of Egyptian children with autism. Clin Biochem, 2008.

    57. Amminger, G.P., et al., Omega-3 fatty acids supplementation in children with autism: a doubleblind randomized, placebo-controlled pilot study. Biol Psychiatry, 2007. 61(4): p. 551-3. Schlanger, S., M. Shinitzky, and D. Yam, Diet enriched with omega-3 fatty acids alleviates convulsion symptoms in epilepsy patients. Epilepsia, 2002. 43(1): p. 103-4.

    58. autismfile.com